กาลครั้งหนึ่งของความรัก

"ยัง ไม่ พร้อม"

แม้ว่าการแต่งงานจะเป็นฉากที่มีรสหวานที่สุดในหนัง

หรือละครรักโรแมนติกหลาย ๆ เรื่อง

แต่ว่า...ในความเป็นจริงแล้ว

เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องละเอียดอ่อน

และมีรส  ขม  สำหรับคนรักกันหลายคู่

 

  

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

เมื่อคนใดคนหนึ่งอยากจะแต่งงาน

แต่อีกคนยังรู้สึกว่ายังไม่พร้อม

สถานการณ์แบบนี้มักจะทำให้แต่ละฝ่ายคิดไปต่าง ๆ นานา

จนไปด้วยกันไม่รอดในที่สุด

 

 

 

"ยั ง ตั้ ง ตั ว ไ ม่ ไ ด้ เ ล ย"

 

คนที่ไม่พร้อมใสหรับการแต่งงานส่วนใหญ่

มักจะอ้างเหตุผลเรื่องฐานะ

เรื่องการสร้างเนื้อสร้างตัวแบบนี้

ทั้งที่การแต่งงานกับการตั้งตัวได้นั้นมันเป็นคนละเรื่องกัน

และเรื่องสำคัญ ๆ ในชีวิตคนเรานั้นมักจะผ่านเข้ามา

และจากไปโดยไม่รอให้เราตั้งตัวได้ก่อนเสมอ

 

 

 

ค  ว  าม  รั  ก

 

หนึ่งในเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง

ในชีวิตคนเราก็เช่นเดียวกัน

โดยส่วนตัวแล้วคิดว่า

การรอให้ทุกอย่างพร้อมก่อน

แล้วค่อยลงมือทำนั้น

เป็นการรอคอยแบบปลายเปิด

คือ  ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดอยู่ที่ใด

หรือมีจุดที่ว่านั้นอยู่หรือไม่

 

ค  ว  า  ม  รั  ก

 

หนึ่งในเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง

ในชีวิตคนเราก็เช่นเดียวกัน

โดยส่วนตัวแล้วคิดว่า

การรอให้ทุกอย่างพร้อมก่อน

แล้วค่อยลงมือทำนั้น

เป็นการรอคอยแบบปลายเปิด

คือ  ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดอยู่ที่ใด

หรือมีจุดที่ว่านั้นอยู่หรือไม่

คำถามที่สำคัญของการตัดสินใจแต่งงาน

จึงไม่ควรถูกนำไปผูกกับการรอให้เราตั้งตัวได้

หรือคอยให้ทุกสิ่งทุกอย่างพร้อม

มีคำถามบางคำถามที่สำคัญยิ่งกว่านั้น

 

หลายปีก่อนท่านเจ้าอาวาสวัดป่าทางภาคใต้

ลงมือควบคุมการก่อสร้าง

ศาลาการเปรียญหลังใหม่ด้วยตัวท่านเอง

มีอุปสรรคเกิดขึ้นมากมาย 

ทำให้กำหนดการสร้างล่าช้าออกไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่งวันเข้าพรรษา 

พระภิกษุต้องวางมือจากงานทั้งปวง

เพื่ออุทิศเวลาให้กับการภาวนากรรมฐาน

ท่านเจ้าอาวาสจึงสั่งให้ช่างก่อสร้าง

และคนงานทุกคนกลับบ้าน

พักการสร้างศาลาเอาไว้เท่านี้ก่อน

ยามนี้ความสงบในวัดของท่าน  คือ  สิ่งที่สำคัญที่สุด

พรรษานั้น  ฆราวาสคนหนึ่งเข้ามาเห็นศาลา

ที่ถูกสร้างค้างไว้หลังนี้

จึงเรียนถามท่านเจ้าอาวาสว่า

ศาลาหลังนี้จะแล้วเสร็จเมื่อใด

ศาลาหลังนี้สร้างเสร็จแล้ว"  ท่านเจ้าอาวาสตอบ

พร้อมกับเงยหน้ามองศาลาหลังนั้น

ราวกับมองประติมากรรมชิ้นเอก.....

ฆราวาสคนนั้น  มองท่านเจ้าอาวาสอย่าฉงนในแววตา

"เท่าที่ทำแล้ว...ก็เสร็จแล้ว"

ท่านเจ้าอาวาสยืนยันคำตอบเดิม

เราได้อะไรจากเรื่องนี้....

หนึ่ง...นี่เป็นวิธีคิดเพียงวิธีเดียวเท่านั้น

ที่จะทำให้พระภิกษุละจากความไม่พร้อมทั้งปวง

เพื่อเข้าสู่การบำเพ็ญตนตลอดพรรษา

สอง...ถ้ารอให้ศาลาการเปรียญแล้วเสร็จ

พรรษานั้นก็คงผ่านไป

โดยที่ท่านเจ้าอาวาสไม่มีโอกาสได้วิปัสสนาเลย

วันแต่งงานก็เหมือนวันออกพรรษา

คือ  ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเราพร้อมหรือไม่

แต่ขึ้นอยู่กับว่ามันถึงเวลาแล้วหรือยัง

 

แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเวลานั้นได้มาถึงแล้ว

ลองตอบคำถามต่อไปนี้พร้อม ๆ กับคนที่เรารัก

1.  เวลาที่อยู่กับคนรักแล้วมีความสุขไหม ?

2.  อยากจะอยู่กับเขาหรือเธอเพียงคนเดียว

ไปตลอดชีวิตหรือไม่ ?

หากสองคนตอบสนองคำถามนี้ว่า  ใช่  เช่นเดียวกัน

นั่นมากกว่าความพร้อมใดสำหรับการแต่งงาน

แ  ต่  อ  ย่  า  ลื  ม  ว่  า  .....

สิ่งที่สำคัญมักจะผ่านเข้ามาในชีวิต

โดยไม่รอให้เราพร้อม

หรือตั้งตัวได้ก่อน

เหมือนตอนที่มันจากไป

ค  ว  า  ม  รั  ก ......

ก็เช่นเดียวกัน

 

 

 

                 

     รัก..คือการค้นพบ   เป็นจุดจบเป็นทุกสิ่ง

     เป็นความฝัน เป็น ความจริง เป็นสุขล้ำ เมื่อ  แอบอิง

      แม้นยากยิ่งจะฝ่าฟัน..

                                           SUN   &   MOON

 

 

     รัก หากเกิดกับใคร สุขทุกข์ได  ไม่เคยนึกหวั่น 

    สร้างความหวังในใจพลันจะยากไร้ไม่สำคัญขอรักนั้นมาแนบใจ

    ฉันเมือมาพบเธอ  ใด้มาพบเจอ  ..                                                                         

 

                         

 

  ความรัก คงมั่น..     โปรดจงเชื่อใจ   ไม่อยากให้ฝัน  ของฉันต้อง มลาย.....

 

            

                                                      

 ฉันรู้ความรักยากอธิบาย แต่ความจริงมั่นคงมิหน่าย   ไม่แปรผันจาก....  เธอ

 

  โอ ....ความรัก ยากอธิบาย แต่ความรักจริง มั่นคงมิหน่าย ไม่แปรผันจาก ...เธอ....

 

เพียงเรามองตากันก็รู้ใจกันดี ว่าคือคนนี้ที่รอ คนที่ฟ้าให้มาเจอก็คือเธอ

อยากอยู่อย่างนี้ไปนาน และขอรักเพียงแค่....เธอ

 

  อยากลืมตาทุกๆเช้า แล้วเห็นเธอนอนอยู่ข้างกาย
อยากได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นข้างฉันทุกคืนเรื่อยไป
อยากร่วมทุกข์และร่วมสุข กับเธอจนถึงวันสุดท้าย
ขอฉันใช้หัวใจเดียวกับเธอได้ไหม......

ฉันไม่เคยรู้เลยจนเมื่อได้มองตาเธอ ฉันไม่เคยรู้เลยจนเมื่อเธอเข้ามาข้างกาย
ไม่นึกว่าจะพบคนที่มอบรักให้ฉันทั้งใจ ไม่ได้ฝันใช่ไหมที่เธออยู่ตรงนี้

       

ฉันไม่เคยรู้เลยว่าอยู่เพื่ออะไร ฉันไม่เคยรู็เลยว่าตื่นขึ้นมาทุกวันทำไม
ไม่เคยจะรู้ว่าวันที่ดีนั้นเป็นอย่างไร จนกระทั่งได้พบเธอ
เธอเติมความหมายที่หายไป

  

 

 ฉันไม่เคยรู้เลยจนเมื่อได้มองตาเธอ ฉันไม่เคยรู้เลยจนเมื่อเธอเข้ามาข้างกาย
ไม่นึกว่าจะพบคนที่มอบรักให้ฉันทั้งใจ ไม่ได้ฝันใช่ไหมที่เธออยู่ตรงนี้

 ไม่รู้จะพูดคำใด จะตรงความในใจเกินจะอธิบายเธอมีความหมายกับฉันเท่าไร
พรุ่งนี้ชีวิตฉันจะเดินต่อไปและมีจุดหมาย ได้มีเธอคนนี้ก็พอแล้ว.

  

 

                  ขอฉันใช้หัวใจเดียวกับเธอได้ไหม........

                                        ที่รัก........ฉัน..  รัก เธอ..

 

                                                           JA     &      WANN           MY LOVE YOU    

                           

      

 

 

 

ก็เพราะเธอคือคนที่ฉันรัก..... แต่ว่าปากของฉันมันหนักหนา.... อยากจะบอกให้เธอรู้ตลอดมา.... แต่กลัวว่าเธอจะลาจากฉันไป.... ขอเป็นอยู่อย่างนี้จะดีกว่า.... รอเวลาที่เธอมองเห็นคุณค่า.... ตัวฉันคงเป็นเพียงนาฬิกา..... ที่เดินไปเดินมาก็ที่เดิม....     อย่ามาใกล้ฉัน...เกินไป ใกล้เกิน หัวใจจะห้ามไหวอย่างวันนี้ เคยคิด ว่าเพียงแค่ความรู้สึก ภายในใจที่มี คงไม่มากเกินกว่า ความหวังดีต่อกัน แต่สิ่งที่ฉัน...ได้เรียนรู้ เมื่อมีเธออยู่จริงๆ เมื่อทุกสิ่งไม่ใช่ความฝัน หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหว กลับเปลี่ยนแปลงไป ต่างจากทุกวัน หัวใจที่เคยเป็นของฉัน.... แค่ข้ามวัน กลายเป็นความผูกพัน... ฉันรักเธอแต่ไม่กล้าบอก... ...และไม่เคยเอ่ยออกจากปากนี้ ฉันรักเธอด้วยความรู้สึกดีๆ... ...และรักเธอด้วยความรักที่มี หมดใจ ทุกๆตัวอักษรที่เธอเห็น บอกถึงความเป็นไปในใจฉันแทนคำพูดแทนสายใย ความผูกพัน แทนคำหนึ่ง คำนั้น...ฉันรักเธอ     แค่อยากเจอหน้าแล้วอมยิ้มอยู่อย่างนั้น แค่ได้แอบรักก็สุขใจทั้งคืนวัน แม้เธอนั้นมองฉันอย่างคนอื่นทั่วไป แต่ฉันก็จะรักเธออย่างเงียบๆ ให้ใจเย็นเฉียบ ดังสนั่นหวั่นไหว เพราะฉันรักเธออย่างไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ และจะแอบรักอย่างนี้ตลอดไปไม่เปลี่ยนแปลง   ไม่อยากรบกวนเธอ ไม่อยากให้การพบเจอ เป็นสิ่งที่เธอไม่ปรารถนา จึงเลือกเป็นคน ที่เธอพบเจอเสมอมา ในลักษณะของคนคุ้นหน้า ที่ไม่มีค่าให้สนใจ คงดีกว่าเป็นคนที่เธอรู้จัก แต่รำคาญ ที่มาตามรักตามใคร่ เป็นคนที่เกะกะชีวิตเธอเกินไป และเป็นคนที่เธอภาวนาให้...ไม่ได้เจอ       ดีใจที่เป็นคนหนึ่ง ที่เธอนึกถึงในวันอ่อนล้า มีสองมือคอยเช็ดน้ำตา อยากให้เธอรู้ว่า ฉันพร้อมจะเข้าใจ วันใดเธอยังสุขสันต์ ไม่จำเป็นต้องนึกถึงฉันก็ได้ แต่หากเมื่อครั้งที่เธอเศร้าใจ มาร้องไห้ใกล้ๆฉันก็พอ         จันทร์เอาดาวไปซ่อนไว้ตรงไหนของขอบฟ้า หลายคืนแล้วนะที่มองหา...แต่ไม่เห็น ได้โปรดเถิดดวงจันทร์...ฉันจำเป็น อย่าซ่อนเร้นดวงดาว...เอาไว้เลย ช่วยเอาออกมา...ให้ฉันนับ หัวใจถูกความเหงาจับ...จันทร์ยังเฉย ฟ้ากว้าง ๆ แต่ไม่พราวพร่าง...ซะเลย จันทร์เจ้าเอ๋ย...ไม่เหงาบ้าง...หรืออย่างไร       เป็นมาอยู่ได้เสมอ ได้พูดคุย ได้อยู่ใกล้ ได้พบเจอ ได้รับรู้ว่าเธอยังสุขใจกินนอนหลับฝันดีแล้วนะคืนนี้ จะฝันว่ามีวัน ดี ดี มีเธอร่วมอ่อนไหว ถึงจะเป็นไปได้แค่ความฝัน ที่ความเป็นจริงไม่มีอะไร ก็ยังดี     เจอเรื่องเศร้า มาก็มาก เรื่องพลัดพราก ก็หลายหน เรื่องความรัก…ผิดหวังก็ปะปน ยังเวียนวน อยู่เรื่อยไป แม้กาลเวลา จะผ่านพ้น กับใจคน ที่หวั่นไหว แต่โลกใบนี้ ยังหมุนต่อไป ไม่เหลือใคร ยังเหลือตัวเรา           ผ่านมาถึงค่ำคืนนี้ แม้เป็นค่ำคืน ที่เงียบเหงา แต่ไม่มีแล้วกับเรื่องเศร้า เหลือแค่เพียงความทรงจำ...กับปากกาด้ามเก่า และกระดาษสีเทาพร้อมกับกลอนเปล่าเล่าสู่กันฟัง         ทุกๆ ทีที่ลืมตา...... สิ่งที่มาทักทาย...คือความเหงา มองไปทางไหน.....ก็เจอแต่ความว่างเปล่า เหงา...เหงา....และก็เหงาเรื่อยมา อยากจะมีใครสักคน...... ที่พอตื่นขึ้นมา เห็น.เวลา แต่ไม่รู้เมื่อไหรจะได้เจอได้ เหมือนดังฝันสักครั้งหนึ่ง       ที่หลับได้ทุกคืน เพราะอ่อนล้า แหงนมองไปบนฟ้า ก็เหมือนเก่า ฟ้ายังคงมีจันทร์ กับดวงดาว ฉันยังคงมีความเหงา เป็นเพื่อนใจ มองไปตามเส้นทาง อยู่ตรงหน้า ก็แอบหลบ เช็ดน้ำตาที่รินไหล มองเส้นทาง ดูจะกว้างและห่างไกล แล้วเมื่อไหร่ วันไหนจะได้เจอ ห่างกันมาก็ไกล ในวันนี้ ก็ยังคิดถึงคนดี อยู่เสมอ เพิ่งรู้ว่าวันนี้ ไม่มีเธอ น้ำตาจะนอง ล้นเอ่อได้มากมาย.....      จากกันไกลแนไกลใจคิดถึง เธอเป็นหนึ่งในใจเก็บไว้เสมอ ยังไม่ลืมรอยยิ้มสดใสใบหน้าเธอ แม้จะเจอใครมากมายไม่อาจลืม             แม้อยู่คนทิศหน้าที่พาเราจาก แม้จะพรากให้ห่างไกลของเราสอง ขอวันนี้รักและคิดถึงเราไม่เป็นสอง ขอเป็นคู่ครองอยู่มั่นนิรันดร์กาล     คิดถึงเธอทุกเวลาทุกทิวาและราตรีจากกันมานานปี ใจดวงนี้มิผลันแปรยังคงจะรักมั่น คิดถึงกันหมั่นเทคแคร์ทั้งมวลล้วนแน่แท้ ไม่มีแม้จะเปลียนแปลงฯ       วันที่เธอผ่านเข้ามาในชีวิต เหมือนฟ้าลิขิต~~ไม่ใช่ฝัน ส่งกำลังใจ~~ รักร่วม~~แบ่งปัน เพระเธอคือ~~"หนึ่งแรงใจ"~~นั้น ~~ที่คอยเคียงข้างกันยามเสียใจ~~          ฝากดวงดาวทุกดวงทั่วท้องฟ้า ฝากจันทราบอกเธอว่าคิดถึง ฝากสายลมกระซิบบอกเธอให้ซึ้ง ว่าคิดถึงเธอคนไกลใครคนนั้น   คิดถึงมากจากคนที่อยู่ไกล ทั้งดวงใจยังคิดถึงคนึงหา เฝ้านั่งคอยับวันและเวลา ที่คนไกลจะกลับมาเยี่ยมยาม     ไม่เคยมีน้ำใจจากคนหนึ่ง คนที่ซึ่งแสนรักทุกโมงยาม ช้ำคนเดียวรักคนเดียวเป็นตำนาน หนทาสานสำพันธ์สิ้นสุดลง     ไม่รับรู้จิตใจที่เธอคิด ว่าไม่รักสักนิดรักจนหลง เมื่อเธอมาจากลาไม่พะวง มาลืมหลงคนไกลใจหลงลืม * *  **ว่านจันทร์*

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน

 ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก

 

วันหนึ่งความรู้ก็ได้บอกกับทุกคนว่า

 เกาะที่ทุกคนนั้นอาศัยอยู่กันมานานกำลังจะจมลงใต้ผืนน้ำ

 ให้ทุกคนเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ...

 

ทุกคนจึงรีบตัดสินใจเตรียมเรือกันทันที แต่มีเพียง

 ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ ความรักต้องการที่จะอยู่

จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย ....

 

เมื่อเกาะกำลังจะจมลงน้ำ ความรักก็เริ่มรักชีวิตตัวเองขึ้น

จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรวย แล่นเรือผ่านได้ยินเสียงร้อง

ขอความช่วยเหลือจากความรัก

 จึงตอบไปว่า "ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้

เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ"..

ความรักจึงตัดสินใจขอร้องความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม

" ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย" "ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก

ความรักคุณน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย" ..

ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก

ความเศร้าตอบว่า "โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย

ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ"

 ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียก

ขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังมีความสุข ..

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา " มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"

เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก

เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา...

ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้น

ความรักจึงถามความรู้จนเจอและได้สอบถาม

" ความรู้ ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน"

ความรู้ตอบว่า "เวลาไงหล่ะ"

ความรัก "แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?"

ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า ....

 

  ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน **

  รักไม่ได้ร้อยขึ้นพร้อมความสุขทว่าปลุกชีวาสร้างใสชื่น

รักที่ร่ายพจน์พรายหวานปานกลืนยังคงตื่นในตำนานให้ร่ำลือ....

 

 

 

 

 

          คนเรามีความแตกต่างกันทุกคน  
       ไม่มีใครเหมือนกันเลยในโลก   
      แต่จะมีสักกี่คน... 
       ที่เดินไปบนเส้นทางเดียวกันได้อย่างไม่เคอะเขิน  ... 

     ความรัก มีเงื่อนไขมากมายอย่างที่ฉันว่าจริงๆ  
     เพราะความรักระหว่างคู่รัก  
     ทั้งฉันและเธอต่างก็มุ่งปรารถนาที่จะมาอยู่ร่วมกัน  
     ใช้ชีวิตด้วยกัน ไปไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน  
     ทำอะไรหลายอย่างร่วมกัน จนถึงขั้นสร้างครอบครัวด้วยกัน  

             ความรักในรูปแบบนี้จึงมีปัจจัยหลายอย่าง 
       ที่ทำให้คนสองคนต้องคิดมากกว่าคำว่า "รัก" 

           เมื่อก่อนตอนที่เรายังไม่มีคู่  
      ฉันกับเขาต่างคนต่างมีความฝันของตัวเอง  
      แต่เมื่อฉันมี  เธอ... 
      ความฝันนั้นก็ควรสอดคล้องต้องกันได้  
     หรือสามารถปรับจนหาจุดสมดุลได้ ไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปลี่ยน  
     ก็ต่างฝ่ายต่างยินดีเปลี่ยน 
     เพื่อให้วันข้างหน้าสามารถมาบรรจบกันได้ .... 

       เหมือนอย่างกับเพื่อนคนหนึ่งที่เคยพูดกันฉันว่า... 
     ถ้ามีแฟน...แม้เรายังไม่ตัดสินใจเลือกเขามาร่วมชีวิตคู่  
     เราก็ควรคุยกันว่าต่างคนต่างมีเป้าหมายชีวิตอย่างไร  
     แต่งงานกันแล้วจะเป็นยังไง ไปอยู่ที่ไหน ทำอะไร มีลูกกี่คน .. 
 

      แต่ถ้าคิดกันไปคนละอย่าง  มองกันไปคนละมุม  
     เพราะสิ่งเหล่านี้มีผลต่อการใช้ชีวิตของแต่ละคนด้วย   
    ความต่างกัน ไม่ได้หมายถึงว่าเราจะรักกันไม่ได้  
    เพราะคู่เราสองคน ส่วนใหญ่ก็มักมีอะไรหลายอย่างเหมือนกัน  
    และก็มีอะไรหลายอย่างแตกต่างเช่นกัน .... 

        แต่ส่วนต่างที่เกิดขึ้น ..เราสองคน 
   ทำให้อีกฝ่ายมองเห็นว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยได้หรือเปล่า  
   หากเป็นเรื่องใหญ่ ความรักก็มักจะจบลงตรงคำว่า "เราไปกันไม่ได้"... 
   

         แต่หากเราก็เลือกที่พูดคุยกัน เพื่อขยับเส้นทางให้เดินมาชนกันได้  
       ลดอะไรบางอย่างในตัวเองลง  หรือเพิ่มอะไรบางอย่าง  

      เข้ามาในชีวิตอย่างเต็มใจ  เรา..จะเดินไปด้วยกันได้ในเส้นทางใหม่ 
      ที่ฉันกับ เธอ  ยินยอมพร้อมใจกับเลือกทั้งสองคน ...

 WANN & JA